อย่าไปเล้ยบางเกาะ

| August 15, 2012 |

                  โชคเข้าข้างผมเป็นอย่างมาก  ที่ในที่สุดแล้วผมก็สามารถหาโฮสที่อยู่บริเวณเกาะแฮลมิลตันได้  แต่อย่าเพิ่งดีใจไปครับเพราะว่า มีโฮสน้อยรายที่จะมีที่ดินอยู่บนเกาะ  ต้องขอขอบคุณอินเตอร์เน็ตในยุคปัจจุบันที่ทำให้ได้ข้อมูลเพิ่มขึ้นมาว่า  จริงๆแล้วไอ้เจ้าเกาะแฮลมิลตันนั้นมันเป็นแค่เพียงส่วนหนึ่งในหลายๆเกาะในเครือหมู่เกาะวิทซันเดย์ ( Whitsunday island )  และผู้คนส่วนใหญ่ที่มาเที่ยวที่นี่ก็จะพักกันที่ ชายหาดแอลี่ ( Airlie Beach ) แล้วค่อยนั่งเรือไปเที่ยวเอาเพราะการพักบนเกาะนั้นมันเกาะกินเงินในกระเป๋าเราไปอย่างหนัก

                ถือเป็นโชคดีมหาศาลเมื่อผมได้รับการตอบรับจากโฮสที่น่าสนใจรายหนึ่งที่อาศัยอยู่บริเวณแอลี่บีช  เนื่องจากคนที่เพิ่งจะเริ่มต้นการท่องเที่ยวในระบบโฮสนั้นมักจะไม่ค่อยมีทางเลือกที่จะได้โฮสดีๆนักซักเท่าไร  เพราะยังไม่มีคำวิจารณ์ที่ได้รับจากการผ่านการอยู่อาศัยกับโฮสรายใดมาก่อน  ในขณะที่โฮสของผมรายนี้ได้รับคำวิจารณ์มาแล้ว 6 ราย (ปัจจุบันเพิ่งลองเช็คเมื่อ 25/07/2012 มีอยู่ 28 คำวิจารณ์แล้ว ) ทุกคนล้วนให้ 5 ดาวเต็มทั้งสิ้น  ไม่เลวเลยใช่ไหมครับ

                แล้วในที่สุดวันที่ไม่มีทางจะถอยหลังกลับก็ได้มาถึง  เมื่อผมได้ซื้อตั๋วเครื่องบิน ซิดนีย์ – เกาะแฮลมิลตัน  วันแห่งประวัติศาสตร์วันนั้น คือ วันที่ 8 กันยายน 2010…..

                ความตื่นเต้นได้เข้ามาเยือนอีกครั้งสำหรับการเดินทางครั้งใหม่  สิ่งที่ผมกังวลที่สุด คือ จะโดนตรวจกระเป๋าละเอียดแบบตอนที่เข้าประเทศอีกไหมหนอ  สุดท้ายก็พบว่าการเดินทางภายในประเทศนั้นไม่เข้มงวดเท่าไรนัก  จะมีก็เพียงแค่บางรัฐเท่านั้นที่ห้ามนำผักและผลไม้จากเที่ยวบินภายในประเทศเข้าไป เช่น ทาสมาเนีย ( ใครทำผิดถูกปรับจริงไม่มีการหยวน )

ผิดหวังตั้งแต่ยังไม่ลงถึงเกาะ

 

ขอต้อนรับสู่สนามบินเกาะแฮมิลตัน

                แล้วในที่สุดเครื่องก็เตรียมที่จะลงจอดยังเกาะแฮลมิลตันในอีกไม่นาน  ความรู้สึกเมื่อมองผ่านทางกระจกเครื่องบินของผม คือ  ผิดหวังครับ  อะไรฟระเนี่ย  นี่มันเกาะหัวล้านธรรมดาๆชัดๆนี่นา  ถึงแม้ว่าจะมีน้ำทะเลสีฟ้าใสๆมาให้เป็นกำลังใจอยู่บ้าง  แต่นั่นมันก็สามารถหาได้จากแถวภูเก็ตหรือชายฝั่งทะเลอันดามันบ้านเราได้ไม่ยากเท่าไรนี่

                และยิ่งแย่ขึ้นไปอีกเมื่อขึ้นเกาะไปแล้วพบว่า  ทางที่จะไปหาดแอลี่บีชได้มีทางบังคับเพียงแค่ทางเดียว คือ เรือเฟอร์รี่  ซึ่งเป็นเรือเฟอร์รี่นั้นมีลักษณะคล้ายกับเรือเฟอร์รี่ข้ามเกาะสมุยบ้านเราแม้ว่าจะดูสะอาดและทันสมัยกว่า  แต่ราคามันก็แพงกว่าปาเข้าไปตั้ง 5 เท่าแน่ะ  โอ้วววววว  สุดท้ายก็ต้องยอมเสียไป 49 AUD$ ไม่เช่นนั้นคงได้ติดเกาะเป็นแน่แท้

                เหมือนกับว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์คงจะเห็นใจนักท่องเที่ยวไทยหน้าโง่ๆที่เดินทางมาเพียงคนเดียวและไม่น่าจะมีคนสัญชาติเดียวกันมาเที่ยวบนเกาะนี้ ( อาจจะเป็นผู้บุกเบิกเพียงคนเดียวตลอดกาลเพราะราคาของทุกอย่างแพงมากๆ ) จึงได้ดลบันดาลให้มีรถฟรีวิ่งรับส่งนักท่องเที่ยวรอบเกาะ  ผมจึงได้ฆ่าเวลารอเรือรอบต่อไปด้วยการนั่งรถชมเกาะแบบฟรีๆ

 

 

   วิวก็มีอยู่แค่นี้แหละครับ…..จริงๆ

                เมื่อรถวนกลับมาแล้ว  พบว่าทั้งเกาะแทบจะไม่มีอะไรให้น่าสนใจเลย  ประกอบกับสภาพฟ้าครึ้มยิ่งทำให้ใจหดหู่  เสียงเพลงเก่าๆลอยแว่วเข้ามาในหัว….อย่าไปเล้ยบางกอก  จะบอกให้  พี่เคยไปมาแล้วน้องแก้วเอ้ย…..เข้ากันได้ดีจริงๆเล้ย..…อย่าไปเล้ยบางเกาะ ( คลิกเพื่อดูภาพทั้งหมด )

 

     ภาพที่พอจะจรรโลงใจผมได้บ้าง คือ ภาพจุดจอดเรือยอร์ชของเกาะ  ที่เมื่อฟ้าเปิดก็เผยให้เห็นน้ำใสพร้อมกับเรือยอร์ชหรูๆที่เราไม่เคยได้ดูได้ผ่านมาเข้าสู่สายตาของเราบ้าง  พอจะฆ่าเวลาให้หายเบื่อไปได้

นี่มันเรือเฟอร์รี่เกาะสมุยชัดๆ

    ข้อแนะนำ : หมู่เกาะวิทซันเดย์ เป็นหมู่เกาะที่สวยงามมาก ( เดี๋ยวจะรู้เองถ้าอ่านตอนต่อๆไป ) เพียงแต่ว่าสนามบินบริเวณนี้มีเพียงแต่ที่เกาะแฮลมิลตันเท่านั้น  ถ้าใครอยากจะมาเที่ยวที่นี่แนะนำให้นั่งเครื่องไปลงสนามเมือง Proserpire (มารู้จากโฮสทีหลัง)แล้วลองขอให้โฮสไปรับหรือต่อรถมาเองก็จะไม่ต้องเสียค่าเรือเพิ่มแบบผม (โง่ไปแล้ว )  หรือไม่ก็นั่งรถบัสก็จะมาจอดให้ที่ป้ายของแอลี่บีชเลย

 

Related posts:

Tags: , , , , ,

Category: ออสเตรเลีย, เที่ยวระบบโฮส

About the Author ()

...

Leave a Reply